پيشكش سورچران هاي عزيزي كه سرشان مي رود ؛ امّا شكمشان نمي رود! 

  پر كرده است ته چين از عطر خود فضا را

  دل مي رود ز دستم صاحب دلان خدا را !

  پرخواري من و شيخ از خلق بود مخفي

  دردا، كه راز پنهان خواهد شد آشكارا !

  بر صدر سفره ي سور اي شيخ چون نشيني

  با دوستان مروّت با دشمنان مدارا !

  گرديده است ته ديگ نرم از وفور روغن

  ساقي بده بشارت رندان پارسا را !

  تا كارت دعوت آمد، چون برق جستم از جاي

  باشد كه باز بينيم ديدار آشنا را !

  هنگام سفره بگذشت از دل ربودن خلق

  دلبر كه در كف او موم است سنگ خارا !

  رو جام جم رها كن در ظرف قرمه بنگر

  تا بر تو عرضه دارد احوال ملك دارا !

  از نان جو ،پلو را من بيش دوست دارم

  هركس به قدر فهمش فهميده مدّعا را !

  وقت غذا نشايد حفظ ادب نمودن

  اي شيخ پاك دامن معذور دار ما را !

  از سور و ميهماني هرگز مكن فراموش

  كاين كيمياي هستي قارون كند گدا را !

  بد پیله از خورش ها مشتاق قرمه سبزي است

  گر تو نمي پسندي تغيير كن قضا را ! ( يا شايدم : غذا را ! )