تبليغاتX
مولانا و مولاكم شيـخ كشك الدين بدپيـله
مولانا و مولاكم شيـخ كشك الدين بدپيـله
اي كه بر درگهِ بدپيله يِ ما آمده اي // باخبر باش كه يهويي سرب مذاب!!!
نوبهار است در آن کوش که خوشگل باشی!!!

 

=

 

ماچیــــــــــــــــه!!!

ماتم به برگزیـدن یک جـــــا برای ماچ!     تا هست جمله پیکر آن یار جای ماچ!

هرچنـد بی صـداش بود خوب تر ولی     کمتر ز اصل ماچ  نباشد صـدای ماچ!

 

سال خوک آمد خدایا رحم کن!  

        مدتی وبلاگ ما تعطیل شد!         

جان ما فارغ ز قال و قیل شد!

            در نبود پیلـه های سفت ما            

وضع دنیا سخت هردمبیل شد!

          موش  اندر غیبت ما شیر گشت     

پشه ی فرصت طلب چون پیل شد!

         هر پیاده جای شاهی را گرفت!   

     لاجرم هابیل هم قابیل شد! 

         

           رفت شهرام جون و فوری بازگشت!       

    کاسه ای کوچک چنان پاتیل شد!

           مهر ورزی و عدالت محوری         

 جور دیگر خلق را تاویل شد!

           بس شکم های گرسنه سیر گشت       

        سهم رندان خوردن آجیل(!) شد!     

                   قلبمان یک چند از کار اوفتاد!               

    مرغکی در چنگ عزرائیل شد!

              در کف هر دکتر این قلب نزار         

بس مشبک جفت یک غربیل شد!

        هر یکی چیزی در آنجا  جا گذاشت     

  فلبمان در دستشان زنبیل شد:

قیچی و چاقو و تیغ و چسب و باند

همره آن ها  کلنگ و بیل شد!

دست هم  زان پس شکسته  دردمند   

مدتی بر گردنم  تحمیل شد!

وعده می دادم که آیم زود زود

ننگ بدقولی مرا تکمیل شد!

هریکی از دوستان نازنین

خواستار سرعت و تعجیل شد!

لیک فیض خواندن وبلاگ ها

جان فزا  چون تنگه ی منجیل شد!

زین میانه از جناب بوالفضول

هر نفس چون صور اسرافیل شد!

زنده گشتیم و به میدان آمدیم

سال ما هم این چنین تحویل شد!

این همه گفتیم   شد یک از هزار

شرح آن غیبت پر از تفصیل شد!

حال ماییم و همان بدپیلگی

وین همه از لطفتان تحصیل شد!

سال خوک آمد خدایا رحم کن

زان که نحسی اش به سگ تفضیل شد!

قلعه ی  جرج ارول است این خاک پاک!

ماجرای خوک و سگ  تحلیل شد! 

 

«نوبهار است و در آن کوش و خوش دل باشی

 کـه بسـی گـل بدمـد بـاز و تو در گـل باشی»      (حافظ)

     

نوبهار است در آن کوش که خوشگل باشی! 

 نوبهار است در آن کوش که خوشگل باشی!

چون نسیم سحری  لای گلا  ول باشی!

دلبران جمله پلاسند به کوه و در و دشت

«حیف باشد  که ز کار همه غافل باشی!»

در و دیوار  همه چشم به راه اما تو

سر و ته بسته چو یک بقچه به منزل باشی!

اگر از پستوی خانه نخزی سوی چمن

نه فقط من  همه گویند  خل و چل باشی!

پی جزاندن عشاق چه عیبی دارد

همه جا غرق رژ و سایه و  ریمل باشی؟!

آستین و سر هر پاچه چنان کوته ساز

که چو مهتاب درخشان به محافل باشی!

من که چون کشتی توفان زده ام  خوش دارم

که تو آیی و  مرا  یکسره ساحل باشی!

بهر من چون عسل و شیر و شکر شهد و شراب

لیک بهر دگران زهر هلاهل باشی!

شده برعکس  که شیرینی تو با دگری است

نزد من چون نمک و سرکه و فلفل باشی!

ترست از چیست که با ما نپری کفتر عشق؟!

تو که در جنگ و جدل آن همه پردل باشی!

من نگویم  که چرا با من بدپیله بساز(!)

«که تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی!»

با رقیبان چه ریلکسی و رها می پلکی!

خوش نباشد که چنان ماست شل و ول باشی!

بر لب مدعیان مفت نهی بوسه  ولی

تا به بدپیله رسد  عشق تراول باشی!

 

|+| نوشته شده توسط مولانا و مولاكم بدپيله!!! در دوشنبه 1386/01/06 ساعت 12:44 |

نوروز بی بهار همچنان فرخنده باد!

  بهار در زنجیر!...

   سخنانی از سر تنهایی و دردمندی با تو و بهار!

 

 

غنچه های تکراری!

سلام! باز منم آن آشنای تکراری!

غروب و باز همان های های تکراری!

تو از غروب  تو از شهر ماه می آیی

زمین سیاه و پر از درد های تکراری!

نفس بدون هوای تو برنمی آید

چقدر خسته ام از این هوای تکراری!

کسی همیشه برایت ترانه می سازد

همان غریبه ترین آشنای تکراری!

چقدر قافیه تنگ و چقدر تکراری است!

حروف قافیه  تا کی "بیا"ی تکراری؟!

زمین همیشه پر از فصل های تنهایی است

بهار و باز  همان غنچه های تکراری!

ببخش! از تو نوشتن برای من سخت است!

همان شروع و همان انتهای تکراری:

"سلام! باز منم  آن آشنای تکراری!

غروب و باز همان های های تکراری!"

     در هر نگاه مست تو ای شعر پر شراب!

               صدها هزار شور بهاران نهفته است!  

      اینک  در این همه سرمستی ای عزیز!

                                       آورده ام برای تو عیدی

                                          این دامنی شقایق وحشی را!

                              

     دیشب به باغ خاطره ات رفتم

                                     آن جا  بهار بود!

                                         هرجا  صفای روی تو پیدا

                                         هرجا نهال مهر تو پابرجا!

      دیشب به باغ خاطره ات رفتم

                               در پای هر درخت

                               در دست هر شکوفه

                                         صد جلوه از بهار تو دیدم

                                                                       نگار من!

        از شوق هر گلی که صفابخش باغ بود

                                 صد شعله در دل دیوانه ام شکفت!

         در هرقدم

                   چو بر تو نگاهم فتاد باز

                             اشکی چو برگ سرخ شقایق

                                         کردم ز چشم خون گرفته به دامن!

         و اینک

                 ای ساکن سرای بنفشه  به عاشقی!

                                            آورده ام برای تو عیدی

                                              این دامنی شقایق وحشی را

                                                                                بپذیر هدیه ام!

 

      بهار را

            و باران را

                    خوب می شناسی

                                     تو که آن سوی فصل ها

                                                                روییده ای!

       اینک

            ماییم و خشک سالی عشق!

                              و دستی که به دامان تو آویخته ایم!

       ای دست هایت لبریز طراوت!

                        کمی هم برای سرزمین دل ما

                                                         باران باش!

 

     

       تو در تمام خواب هایم

                      لبخند می زنی

                              انگار برای دیدن تو

                                           فقط باید خواب ببینم!

                          

     باد عاشق گل شده بود

                هر روز تمرین می کرد

                                        که بگوید

                                              دوستش دارد!

      آن قدر تمرین کرد

                         که گل

                              پرپر شد!...

       وقتی تو می روی

                      ما نیز می رود

                                تنها  من می مانم

                                               یعنی چیزی نمی ماند!...

                 

     ماه در آسمان

             ماهی در آب

                     و من 

                        که محبوس آه سرد زمینم!

      بانوی باستانی!

                          بیا و

                              ترانه های گمشده ی مرا

                                                 با لبان شعله ورت

                                                              زمزمه کن!

 

                      

 

|+| نوشته شده توسط مولانا و مولاكم بدپيله!!! در یکشنبه 1386/01/05 ساعت 10:54 |